واسه دلتنگيهام...

فقط دریا دلش آبی تر از من بود

                          و من از دریا .. ... دلم دریا

                                                  فقط این را ندانستم ...

                                                               چرا گشتم چنین تنها تر از تنها

 به هر آبی شدم آتش

                        به هر آتش شدم آبی

                                             به هر آبی شدم ماهی

                                                                      به هر ماهی شدم دامی

به هر نا محرمی ساقی

                        به هر ساقی می  باقی

                                             و تو این را ندانستی ...

                                                                     چرا گشتم چنین عاصی

چرا مهتاب شد سنگ صبورم

                    چرا بستند پرهای غرورم

                                        چرا ایینه ها را خاک کردند

                                                           مرا از رنگ شب سیراب کردند

الهی:

 انچنان غریق دریای غربتمان مکن که به سمت پر خاشاک عاطفه ای دست نیاز دراز کنیم

              پناه می بریم به تو از تنهایی وغربت و بی کسی

الهی:

         از یادمان مبر که اصل زندگی آن سوی دیوار است  تا بهر این نصف

 عمر جاویدانمان را تباه نکنیم....

من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم ، پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستانم بنشینند آرام

گل بگو ، گل بشنو

هر کسی می خواهد وارد خانه ی پر مهر و صفامان گردد

یک سبد بوی گل سرخ به ما هدیه کند

شرط وارد گشتن ، شست و شوی دل هاست

شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار می نویسم       ای یار

خانه ی دوستی ما اینجاست ، تا که سهراب نپرسد دیگر :

خانه دوست کجاست؟

نمیدانم این چه سریه که بعضی وقتها آدم دلش برای خودش تنگ میشود وقتی یاد روزها و شبهای گذشتت می افتی که چه بودی و چه شدی...

وقتی حسرت آشتی کردنهات با خدا را میخوری بعد تازه یادت می آید که خیلی چیزها را از دست داده ای...

عشق بازیهای شبانه مناجات ها و سبک شدنهات همه اینها جزء لاینفک خاطراتت میشه...

باز هم یادت می آید که چقدر خوب بودی و پاک...

یادت می آید دست به هر چیزی می گذاشتی یا رنگ خدائی داشت یا باید پیدا میکرد...

خدای من...می خواهم حالا به تو بگویم میدونم که میدانی چقدر دوستت دارم پس تو هم دوستم داشته باش...

این را میدانم که در زندگی برگشتن آسان است و ماندن سخت...

اما میخواهم-مانند همیشه-کمکم کنی که در توفیق بازگشتم توبه شکن نشوم تا مثل آنروزها خوب بمانم که تا همیشه مال تو باشم...

خدای من...دلم برایت تنگ شده-خیلی- به اندازه وسعت تمام دنیا. میدانم که اگر بخواهم و تو توفیقم بدهی دستانم را در همه جا خواهی گرفت...

و اکنون این بنده ات این را میخواهد که عاشقم کنی که باز هم بنده ات باشم که باز هم دوستم داشته باشی...

كــوچـــه

 بي تو، مهتاب‌شبي، باز از آن كوچه گذشتم،

               همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

              عطر صد خاطره پيچيد:

                 يادم آم كه شبي باهم از آن كوچه گذشتيم

                       پر گشوديم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتيم

                                           ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.

من همه، محو تماشاي نگاهت. 

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فروريخته در آب

شاخه‌ها  دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد، تو به من گفتي:

       ” از اين عشق حذر كن!

             لحظه‌اي چند بر اين آب نظر كن،

                                آب، آيينة عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است،

         باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌” حذر از عشق!؟ - ندانم

                   سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،

                                                      نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمناي تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم ...“

باز گفتم كه : ” تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

                                 حذر از عشق ندانم، نتوانم! “

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، نالة تلخي زد و بگريخت ...

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد كه : دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم.

نگسستم، نرميدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌هاي دگر هم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ..

بي تو، اما، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

با تو این ثانیه ها معنی تکرار نبودن،

 باور آینه ها جرات انکار نبودن...

بودنت معجزه ی شرقی باران و عطش،

 تو نبودی روز و شب این همه تب دار نبودن...

تو نه سحری، تو نه جادو ، نه سرابی، میدونم

 تو نه آغاز یه رویا نه یه خوابی میدونم...

تو همون آیت نوری، توی شبهای سیاه،

 تو ی آوار تباهی تو امیدی تو پناه،...

گرچه هنوزم فاصله ها خورشید رو از من میگیره

 اما نذار این شب زده باز تو تن ظلمت بمیره...

ثانیه ها ، ثانیه ها، وسعت فریاد منه،کاری بکن، کاری بکن،

فرصت میلاد منه ...

با تموم خستگیهام،

با همه دلبستگی ام،

 لب خاموشم تو رو چون شعری واسه فریاد کم میاره...

تو کویر تشنه روح من بگو باز بارون بباره.

و من این روزها غرق دلتنگی

                   غرق در حسرتی ناگزیر

                          غرق در تنهایی ام با وسعت کویر

 آری! تنها نشسته ام

               اکنون گسسته ام

                     در خود شکسته ام

 گویی...

          - نه!

              خسته ام...

                            و در این وحشت هراس انگیز...

اندوهناک چشم دوخته ام به خطوط مبهم یکدستی

                  که بی اعتنا مرا به دوردستی آشفته نزدیک می کنند...

                                  و وحشتم را می افزایند،

زمان های درد خوب می دانم

                                      پشتم خالی ست

 و با این همه نگاه هولناک که تنهاییم را به رخم می کشند،

 کجا نهفته اند آن چشم های پر ابهت و عمیق آشنا...؟!

کجا نشسته اند آن لبخندهای مهربان و حامی...؟!

کجا شکسته است آرامش،یادت هست...؟!

به کدامین سکوت گریخته ای که صدایم را نمی شنوی؟

ترس وجودم را فرا گرفته...

نگاهم معلق مانده است در میان ِ آدمها!

زخم هایم را التیامی نیست

   دست تمنایم را جوابی نیست

      آه! رویاهایم را نیز پایانی نیست

           اشک هایم پر بهانه می بارند

               و امیدی برای توقفشان نمی روید...

آیا در این سکوت کسی می شنود

                           قهقهه ی دردهایم را...؟!

                                که خسته ام...خسته

                                    گسسته ام...شکسته ام...شکسته

نمی دانم چگونه رانده شدن به یکباره این همه آسان شد؟!

 اشک چگونه این همه غالب شد؟چگونه غرور این همه رسوا شد...؟!

                          تنها مانده ام...تنها

این انفجار ، این سقوط ، این دل تنگ ...

 این بار از همیشه سنگین تر است،بار تنهاییم...

من چه کنم تنها؟ تنهایم مگذار...

 بی تو خواهم پوسید...

 می نویسم برایت...برای تو!

تویی که در تقدیم آرامش به پسري شاد و سرخوش

همواره آرام ترین و بی همتا بوده ای...

تویی که همیشه در رویاهایم حاضر بودی

تویی که غروبت را نظاره گر شدم نگران آن روز

 تویی که بی دلیل محکوم شدی و رفتی

 اما...افسوس که تو...همین توی بی همتای من،

هرگز ندیدی چگونه بی گناه محبوس شد نگاه سرگردانم به ابد...

 و هرگز پاسخی نشنیدم آن گاه که

       غریبانه صدایم شکافته شد نا محسوس که.....ن ر و !

تو آسوده باش با خدایت در آن ابدیت ِ گسترده

تا چشمان خسته ی مه آلود

   و هراس بی انکار آشکار بی کسی ام را نبینی

که دستان ِ سردم،عذاب ِ نبودنت،روح ناآرامم را نبینی

که این دور افتاده از عشق و محبت و آرامش را نبینی

        که سرزنش سرشار از محبتت را نبینم...

  نمی خواهم نبودنت  را باور کنم

         اما این بخشی از ترسی ست که آرام غالب می شود...

   بارها از این دره عبور کرده ام

       و اکنون نمی دانم چگونه چرا اینقدر غریب است...؟!

                  و نمی خواهم بدانم ارزشی دارد یا نه!

         حکمتش چه بوده است یا قضا و قدر چه خواسته است!

اکنون این مهم است

 لغات خاک خورده ی زنگار گرفته ام ،

           اکنون سخت تو را دور می نماید...                                  

                         و مرا آشفته ، بی کس و شکسته!!!!!

                                                                             ( امير )